Wij hebben het allemaal wel eens meegemaakt, iemand maakt een opmerking die erg kwetsend overkomt, een denigrerende opmerking. Je bedoelt iets goed en doet je best binnen jouw eigen kunnen en vervolgens valt dat bij een ander fout en volgt er een misprijzende opmerking. Je kunt op dat moment twee dingen doen, je wordt boos en valt enorm uit tegen die persoon, of je reageert rustig en hoffelijk. Bedenk goed dat elk misprijzen een kleun is. De misgeprezene dient in zijn hart te vergeven en te vergeten, zonder heftig te reageren en dus zonder zich kwaad te maken en hij dient zichzelf tot God te wenden en Hem om hulp vragen om die ander te vergeven. Het zal niet eenvoudig zijn om de gekwetste gevoelens aan de kant te zetten, maar met Gods hulp is het zeker mogelijk, daarnaast is het belangrijk voor de redding van je ziel. Als jij doorgaat zonder te vergeven zal het je breken, zal het je stukmaken en achtervolgen, zullen de misprijzende woorden echoën door je hoofd, dag in dag uit, laat dit niet gebeuren, maar strek je uit naar vergeving, dan zul je het einddoel halen.

Lees 1Petrus 8 maar eens. Daar staat:
Hem hebt gij lief zonder Hem ooit  gezien te hebben.  In Hem gelooft gij ofschoon gij Hem ook nu niet ziet.  Hoe onuitsprekelijk, hoe hemels zal uw vreugde zijn als gij het einddoel van uw geloof, de redding van uw ziel, bereik.
 
Natuurlijk vraag jij je af of je dan zomaar elke misprijzing aan moet nemen zonder te reageren, of je jezelf naar beneden moet laten halen zonder iets te zeggen. Mag je dan helemaal niet reageren, niets zeggen? Toch wel, op de misprijzing dient men met alle hoffelijkheid te wijzen op de verkeerde zienswijze.  Blijf in alle omstandigheden hoffelijk!  Elke misprijzing die  beantwoord wordt met hoffelijkheid, leidt uiteraard langzaam, tot het beter inzicht nemen van de misprijzende alvorens zijn misprijzing te uiten. Zo zie je maar dat, in alle omstandigheden men ten dienste kan staan, de één voor de ander, en zo zal de misprijzende merken hoezeer hij de misgeprezene dient te loven voor de wijze waarop hij die pijn, welke hij te verwerken kreeg,  want elke misprijzing is een pijn, op een goddelijke wijze wordt omgezet in liefde die ten goede komt aan de ander. Let wel, de harde werkelijkheid, moeilijke omstandigheden, geven menigmaal aanleiding tot verkeerde woorden.  De woordkeuze is soms moeilijk of beperkt, maar, weet je nog toen men Hem beschimpte, Hem bespuwde, toen men Hem sloeg en geselde?  Ondanks Zijn lichamelijke zwakheid bleef Hij hoffelijk en vergaf zelfs de pijnlijke kruisiging. Want ook Hij voelde de pijn welke men Hem aandeed, o ja, Hij voelde de pijn zoals ieder ander menselijk wezen zou voelen.  Hij was de Zoon van God, Hij vertegenwoordigde Zijn Geest en doorheen Zijn kracht bracht Hij verscheidene wonderen tot stand. Hij doorstond echter de lijdensweg als een gewone man want als Hij Zijn lijden had ondergaan vanuit Zijn Vaders kracht, was het geen offering geweest en was Zijn komst totaal nutteloos.  Lijdend ,zoals iedere man is Hij hoffelijk gebleven tot het laatste.  Hoffelijk en vol vergeving. En als het te moeilijk is om Hem te volgen als je God, volg Hem dan in die man, Jezus Christus, Jezus van Nazareth. Zie in Hem de MENS die om jullie heeft geleden en wees hoffelijk, steeds hoffelijk. In elke mens schuilt hoffelijkheid. Helaas werd ze bij teveel mensen totaal ingemetseld en alleen door de hoffelijkheid van een ander kan die muur afgebroken worden door gebed.  Inderdaad  door gebed!  Maar dan dienen zij er nog eerst rekenschap van te geven dat zij onhoffelijk zijn en dat merken zij pas wanneer iemand anders op een andere wijze reageert dan zij zouden doen of dat zij verwachten. Hoffelijk! Zo leren zij dat hoffelijkheid bestaat en belangrijk is, want uit hoffelijkheid vloeit vrede. 
 
30-10-1990

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn